Communiceren … het is en blijft zó belangrijk

strandvoetbal

Nou ja, ik schreef al eerder over de verprutste schoolstart en dat ik zag dat ook mijn kind worstelde met onze situatie. En al probeer je als moeder nog zo hard om te zorgen dat alles doorgaat en dat je kind er niet al te veel van merkt als er iets gaande is, het lukt nooit helemaal (en dat is misschien maar goed ook).

Mijn zoon is een gevoelig menneke en heeft haarfijn in de gaten als er iets speelt. Of dat nu in de klas is, thuis, in zijn sportteam of bij een vriend. Hij weet dat er iets is, en vaak weet ie ook nog wel uit te vinden wat dat is. Hij kan het ook nog eens goed verwoorden. Dat is echt heel fijn. Voor hem, maar ook voor ons. Zodra er iets gaande is, en het hoge woord komt eruit, of we bespreken het, dan kan hij uitleggen wat er aan de hand is, wat het met hem doet en hoe hij zich hieronder voelt.

 

Toen barstte de bom

Maar nu ik zelf onderdeel van de situatie was, en zijn vader ook (die had immers het hartinfarct gehad) nu bleven zijn gevoelens onbesproken. Hij modderde er zelf maar mee an. Als er iets op school was gebeurd dan meldde hij dat wel en met een beetje pech kreeg hij daar ook nog een uitbrander over. Maar voor het feit dat het met hem en met ons gezin niet zo lekker liep, was geen aandacht.

Totdat… nou ja, totdat de bom barstte bij mij. Totdat ik me realiseerde wat er aan de hand was en dat hier een paar mensen helemaal niet gelukkig zaten te zijn en uit angst om elkaar te kwetsen of nog meer last te bezorgen, hardnekkig zwegen.

Maar ook toen de eerste resultaten van school binnenkwamen. Oh my god, was dat effe schrikken. Nu zijn zijn schoolresultaten wel vaker wisselend maar deze keer was het echt allemaal onvoldoende! En dit jaar wordt ook nog bepaald naar welk niveau hij gaat. En hij moet dit jaar ook nog harder trainen dan ooit anders redt ie ’t niet. En we hebben nog zo afspraken gemaakt. Tingelingeling, alle alarmbellen rinkelen, een paniekaanval was nabij en de stoom kwam uit mijn oren.

 

Angst

Dat is wat angst ook vaak doet; het maakt me boos. Boos uit onmacht, boos omdat jij of de ander het verprutst, boos omdat je de controle verliest. En hoe vaak ik mezelf ook vertel dat boos worden geen zin heeft, het lukt me gewoonweg niet altijd. Ik begin elke ochtend met het lezen van een spreuk van de Dalai Lama; vind ik fijn; doet me goed. Maar die laatste strofe die nekt me toch regelmatig….. I am not going to get angry…….

 

 

Enfin, na een hevige storm kwam ik tot bedaren en heb ik allereerst mijn excuses aangeboden. Want dat vind ik belangrijk. Ik wil dat mijn gezin weet dat dit een verkeerde reactie van me was en dat ik me gewoon zorgen maak. Dat ik graag samen wil kijken hoe we dit varkentje gaan wassen en hoe we uit deze dip komen.

 

Sorry !

Mijn lieve lieve zoon heb ik nog eens apart genomen en hem goed laten voelen dat hij okay is en dat het logisch is dat ook hij even van het padje was. Dat het allemaal goed komt en dat cijfers maar momentopnames zijn. Ik heb hem ook gevraagd wat hij het lastigste vond en wat hem zo van streek heeft gemaakt de afgelopen tijd. Het waren een paar dingen o.a. wat geklier op school, spanning of hij wel meekon in zijn nieuwe team, maar ook de angst om zijn vader. Zijn bodempje had flink geschud en wij hadden daar niet genoeg oog voor gehad. Tranen natuurlijk maar ook weer energie en goeie vibes en de bevestiging dat we nooit moeten vergeten om te blijven communiceren, praten, luisteren; ook als het moeilijk is.

PS: Omdat kletsen met een puber niet altijd even gemakkelijk is, hebben wij deze handige kaartjes gemaakt. Gewoon wat simpele vragen die je kunnen helpen om het gesprek op gang te helpen. Bij de jongere kids, kun je de vragen uitknippen en om de beurt een kaart omdaaien, maar bij de oudere kinderen is het misschien beter (lees cooler) om met deze reeks vragen in gedachte, het gesprek aan te gaan. Klik even op het kaartje, en download de kaartjes GRATIS!

 

 

Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *