Een dromer – geen doener

Ja, ik heb er ook een, een dromer. En wat ben ik dol op hem, zucht. Dit blog schrijf ik, geïnspireerd door een moeder die reageerde op onze facebook post over ons boek Plannen met Pubers. Ze vroeg “En als je kind nu geen doener is? Hebben jullie dan ook een praktisch boek voor dromers?” en op de reactie volgden er nog een hele ridel. Allemaal van moeders van dromers.

En terwijl ik schrijf, merk ik ook dat het me raakt. Zoveel lieve moeders die zich oprecht afvragen hoe ze hun mooie kind kunnen helpen in een wereld die wakkerheid vraagt. Want je moet snel zijn, alert, slim en zelfverzekerd. Dat is pas cool. En als jouw kind een doener is, en al zo sterk in zijn wil zit, dat zijn benen hem/haar elke dag een stap korter bij het doel brengt, wat is dat dan heerlijk. En wat is dat dan ook best gemakkelijk om trots op te zijn, toch?!

Leer de schoonheid te ontdekken in je kind

Ik zal heel eerlijk zijn, ik heb echt moeten leren om de schoonheid in mijn kind te zien. Dat was echt niet altijd zo. Hij snapte de wereld vaak niet, kon niet aanhaken bij kinderen die al heel erg in hun koppie zaten of in hun benen. Nee mijn kind zat en zit nog steeds vooral in zijn buik. Hij komt waar zijn gevoel hem brengt denk ik wel eens. Zijn meester in groep 6 zag dat heel goed. Hij gaf mijn zoon, toen hij van de basisschool vertrok, het boek “Sterke Wanja”. Mijn zoon deed hem vaak aan Wanja denken zei hij.

Wanja is een ‘luie jongen’ die jaren op de kachel zit en zonnepitten eet, tot hij op een dag een blinde oude man ontmoet. Deze man voorspelt dat Wanja eens Tsaar van Rusland zal worden. Maar eerst moet hij zo sterk worden, dat hij het dak van het huis kan tillen. Dan begint zijn lange tocht door Rusland, een tocht vol gevaren en avonturen.

Ik heb mijn zoon dit boek voorgelezen, en sommige stukken zelf nog eens en nog eens gelezen. Om mezelf te doordringen van de oh zo belangrijke boodschap: Elk mens heeft een doel in het leven. De ene mens gaat meteen op pad met het gereedschap dat ie heeft gekregen. Daar is voor iedereen duidelijk waar deze persoon mee bezig is, dat hij handelt, en op weg is. Maar wat te denken van de mens / het kind dat nog moet broeden op zijn levensdoel. Waar het nog niet duidelijk voor is welke weg het leven voor hem/haar in petto heeft. Moeten we die dan van de kachel duwen en aansporen tot actie, terwijl hij nog niet ‘sterk’ genoeg is en nog moet groeien.

Elk kind ontdekt zijn eigen vuur

Ik denk van niet. Ik denk dat elk kind de tijd mag nemen om zijn vuurtje te ontdekken. En tot die tijd mogen wij zorgen dat dat vlammetje steeds sterker wordt, dat ons kind groter groeit tot het moment aanbreekt dat ie van de kachel komt, zijn tas pakt en op weg gaat.

Maar lieve mama’s, er is ook de grote wereld van nu, waarin onze dromers zich moeten handhaven. En dat gaat soms niet altijd even gemakkelijk. Voor het kind niet, maar zeker ook voor ons niet. We zien ze worstelen, en zouden zo graag willen dat ons ook hun levenspad duidelijk werd, maar zij blijven gewoon zitten.

Ze bruusk wakker schudden is geen optie. Het enige dat werkt is ze telkens weer helpen om in beweging te komen. Je moet elke keer het wieltje weer aanzwengelen. En met elke keer bedoel ik ook elke keer. Jouw dromer is niet zoals andere kinderen, dat weet je zelf ook. Jouw dromer ‘leert’ dan ook niet van één keer voordoen of afspreken. Nee, je moet het telkens herhalen, aanbieden, weer op gang helpen. Of dat nu met huiswerk is of met andere taken. Dat zetje zullen ze nodig zolang ze hun missie nog niet helder hebben.

En laat je niet voor de gek houden, door die momenten dat ze ineens van alles helemaal zelfstandig aanpakken. Dat zijn meestal eenmalige acties die een andere oorzaak hebben dan dat ze nu eindelijk van hun ‘fouten’ geleerd hebben. Dat zijn impulsen die ook even snel weer wegebben. Geniet ervan, maar bouw er geen verwachtingen op.

Heb jij ook een dromerig kind?

Heb jij even geluk! Het zijn de creators van de toekomst, de schilders, de kunstenaars, de visionairs, de out-of-the-box-denkers, de vluchtige ontmoetingen die je altijd zullen bijblijven.

 

Comments

comments

2 thoughts on “Een dromer – geen doener

  1. Maud zegt:

    Mooi! Als moeder van een dromer geeft me dit steun, ik ben niet de enige die hier mee worstelt, maar ik blijf het nu in de pubertijd erg lastig vinden om altijd de rust te bewaren en in gesprek te blijven met mijn kind.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *