Afscheid van groep 8 … op naar de brugklas

eerste schooldag

Groep 8. Het afscheid staat je vast nog in je geheugen gegrift. Wat was dat leuk. Eindelijk waren zij de oudsten, mochten zij optreden, misschien nog wel op kamp, de schoolverlatersdag stond in het teken van de groep 8 kinderen. Vast en zeker heb je een traantje gelaten.

 

Ik weet het nog zo goed

Ik weet het zelf nog heel goed. Vorig jaar nam mijn jongste zoon afscheid van groep 8. Afscheid van de basisschooltijd waar hij zoveel leuke, gezellige, leerzame jaren heeft doorgebracht. Voor mij als moeder was het ook echt afscheid nemen van een mooie periode. Jaren waarin ik heb geleerd mijn kinderen los te laten en fouten te laten maken. Poeh dat was niet altijd even gemakkelijk. Broodtrommel vergeten, nee ik ga ‘m niet nabrengen (hoewel het zo had gekund op weg naar mijn werk) maar hij moet het zelf doen, want dan vergeet hij het nooit meer (en het werkt nog ook). Och en zo veel andere leuke en soms ook minder leuke momenten.

Wat ik vooral heel fijn vind is dat het voor mijn kinderen een periode was waarin ze zich zelf hebben ontdekt, ervaringen hebben opgedaan en vooral mooie innerlijke mensen zijn geworden.

 

En dan is er die laatste schooldag

En dan sta je daar op de laatste schooldag, op de eindejaarsviering. De laatste keer met een kraampje lekkers te verkopen, voorbereid met moeders en kinderen. En dan het laatste optreden. Van mijn zoon die helemaal niet graag op de voorgrond treed. Ineens staat hij daar met zijn vriendjes, is hij groot, treed ineens wel op de voorgrond en dan zie je dat de tijd voor hem gekomen is om verder te groeien. Met tranen in mijn ogen maak ik filmpjes en foto’s en ben ik apetrots op hem.

 

We blijven zo lang mogelijk op school, nemen afscheid van vriendjes, ouders en leraren. Tranen wellen op. En dan doet iedereen de groep achters uitgeleide van het schoolplein onder luid applaus en tromgeroffel. Het zit er nu echt op. Op naar de brugklas!

 

Op naar de brugklas

De brugklas. Ik was er al wat op voorbereid. Onze oudste was twee jaar eerder al zover. Bij hem heb ik ervaren wat er voor mij als moeder op me afkwam toen hij naar de brugklas ging. Misschien naïef als ik was dacht ik een beetje dat het wel vanzelf zou gaan. Op de brugklas kreeg je als ouder uitleg, was van alles voor de kinderen geregeld en kregen ze extra studielessen met uitleg over leren leren.

 

Ik weet nog goed hoe het mij tegenviel hoeveel tijd ik eraan besteedde om mijn zoon te helpen. Hem te helpen om te leren zijn huiswerk te organiseren, het op tijd af te hebben, en daarom dus vooral op tijd te beginnen. In diezelfde periode was hij ook zichzelf aan het ontdekken. Pubergedrag, vriendjes, plezier maken, wie ben ik. Er kwam enorm veel op mij af.

 

Ik had me dat niet zo gerealiseerd. Eerlijk gezegd omdat ik er vanuit ging dat alles wel via school geregeld zou worden. Hij zou aan de hand genomen worden, dacht ik. Dat was dus niet zo. Vooral de periode tot aan de kerstvakantie hebben we samen veel tijd besteed aan leren leren, leren huiswerk maken, leren plannen. Want plannen is iets dat ze zeker moeten doen, maar wat ze niet geleerd wordt. Hoewel het een vaardigheid is die je zeker kunt leren en waar je je hele leven profijt van hebt.

 

Ook ik moest aan de bak

Gelukkig was ik dus bij mijn tweede zoon voorbereid. Ik wist dat ik het eerste half jaar flink zou moeten helpen, hem zou moeten ondersteunen. Doordat ik daar al rekening mee had gehouden, kwam ik zelf niet zo in een squeeze terecht met alle zaken die voor mij door liepen zoals mijn werk, gezin, huishouden en vrije tijd.

 

Ik had slimme dingen bedacht zodat het leren voor hem, én ook voor mijn oudste, gemakkelijker zou worden. Dingen waarmee ze leerden plannen, waarmee ze kennis konden verankeren. En het resultaat was fantastisch! Mijn jongste zoon heb ik als brugklasser nooit achter zijn vodden hoeven zitten, hij plant vanzelf alle huiswerk, begint uit zichzelf na school aan zijn opdrachten én is tijdens de proefwerkweken voorbereid.

 

Vol vertrouwen zie ik het tegemoet

Dit tweede schooljaar van hem op de middelbare school zie ik dan ook vol vertrouwen tegemoet. En mijn oudste, die gaat alweer naar de vierde klas, doet het op zijn manier, maar met de bagage die ik hem gelukkig heb meegegeven over plannen en organiseren. Dat is namelijk niet iets dat ze op school leren, maar waar ze hun hele verdere leven voordeel van hebben.

 

Nog twee weken en dan is het voor ons weer zover. Ik kijk er naar uit, om de volgende fase van groei te zien. Weer een beetje meer loslaten. Inmiddels weet ik uit eigen ervaring “wat je vasthoudt raak je kwijt, wat je loslaat blijft bij je, wat je vrijlaat komt naar je toe”.

Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *